Czy latający asystent AI pomoże osobom zmagającym się z samotnością?
Studentka Wojskowej Akademii Technicznej opracowała prototyp latającego asystenta wykorzystującego sztuczną inteligencję. Urządzenie potrafi prowadzić rozmowę z użytkownikiem i reagować na jego mimikę. W przyszłości rozwiązanie mogłoby wspierać osoby doświadczające samotności.
Projekt powstał z inicjatywy Weroniki Sienkiewicz, absolwentki inżynierii systemów bezzałogowych, obecnie studentki mechaniki i budowy maszyn na Wojskowej Akademii Technicznej. Jak informuje uczelnia, pierwszy prototyp urządzenia został zbudowany w zaledwie dwa tygodnie. Sienkiewicz zaprezentowała go w ramach programu Brave Camp, wspierającego rozwój innowacyjnych pomysłów.
Konstrukcja, określana przez autorkę jako „latający kot”, łączy rozwiązania z zakresu robotyki, systemów bezzałogowych i sztucznej inteligencji. Jej podstawowym zadaniem jest zapewnienie użytkownikowi możliwości interakcji z urządzeniem, które odbiera komunikaty głosowe i reaguje na mimikę twarzy rozmówcy.
“To prototyp latającego asystenta wykorzystującego sztuczną inteligencję. Można z nim rozmawiać, słucha i reaguje na mimikę twarzy. Chciałabym, żeby w przyszłości był towarzyszem osób, które doświadczają samotności i potrzebują rozmowy”, wyjaśnia Weronika Sienkiewicz w rozmowie opublikowanej przez WAT.
Technologia odpowiedzią na problem samotności?
Pomysł rozwijania urządzenia jako asystenta społecznego wiąże się z rosnącym zainteresowaniem wykorzystaniem sztucznej inteligencji w rozwiązaniach wspierających codzienne funkcjonowanie człowieka.
Według przywołanych przez WAT badań naukowców z Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu poczucie samotności dotyka około 68% dorosłych Polaków. W badaniu wzięło udział ponad 5 tys. osób w wieku od 18 do ponad 80 lat. Latający asystent AI jest próbą sprawdzenia, czy interaktywne urządzenie wyposażone w funkcje komunikacyjne mogłoby stanowić dodatkową formę wsparcia dla takich osób. Połączenie rozmowy z analizą mimiki ma umożliwić bardziej naturalną interakcję niż ma to miejsce w przypadku rozwiązań opartych wyłącznie na komunikacji tekstowej.
Na razie nie ma pewności, czy korzystanie z takiego asystenta rzeczywiście może zmniejszać poczucie samotności. Odpowiedzi na to pytanie mają przynieść kolejne etapy projektu, w tym testy prototypów i zbieranie opinii użytkowników.
Kolejny etap: pięć prototypów i testy z użytkownikami
Dotychczasowe prace nad urządzeniem były sfinansowane przez jego autorkę. Kolejnym krokiem ma być rozwój konstrukcji we współpracy z Adamem Piekutowskim, kolegą Weroniki Sienkiewicz z uczelnianego Koła Naukowego Budowy Maszyn, Automatyzacji i Robotyki na Wydziale Inżynierii Mechanicznej.
“Planujemy starać się o dofinansowanie, kupić docelowe komponenty i przygotować na początek około pięciu prototypów. Chcę zebrać opinie użytkowników i dopiero na tej podstawie rozwijać kolejne funkcje”, zapowiada Sienkiewicz.
Projekt jest jednym z przedsięwzięć rozwijanych przez wspomniane koło naukowe. Studenci pracują również nad innymi konstrukcjami, między innymi nad łazikiem marsjańskim, powstającym z myślą o Space Mission Challenge.
Choć latający asystent AI znajduje się dopiero na wczesnym etapie rozwoju, projekt pokazuje możliwości łączenia technologii bezzałogowych, robotyki oraz sztucznej inteligencji w urządzeniach przeznaczonych do bezpośredniej interakcji z człowiekiem. Dalsze prace pozwolą ocenić, jak takie rozwiązanie funkcjonuje w praktyce i czy odpowiada na rzeczywiste potrzeby potencjalnych użytkowników.
