Krótki cykl eksploatacji półprzewodników to wyzwanie dla zarządzania przestarzałymi komponentami

Główny problem jest prosty: komponenty, które kiedyś stanowiły podstawę projektów produktów przez dekadę lub dłużej, są wycofywane z produkcji w ciągu kilku lat. Szczególnie procesory są wycofywane z rynku szybciej, ponieważ branża stara się zaspokoić popyt konsumentów na inteligentniejsze, dotykowe i połączone z internetem urządzenia. Dla producentów z branży lotniczej, medycznej lub obronnej – gdzie żywotność produktów mierzy się w dziesięcioleciach – powoduje to strukturalną rozbieżność, która tylko się pogłębia.

„Branża wkracza w cykl życia bardziej zbliżony do cyklu konsumenckiego” – powiedział Mößinger w wywiadzie udzielonym po swojej prezentacji. „Produkcja tych procesorów jest naprawdę krótka. Firmy borykają się z większymi problemami niż w poprzednich latach i muszą być jeszcze bardziej świadome ogłoszeń o wycofaniu produktów z produkcji, planować na wypadek ich starzenia się oraz dysponować odpowiednim budżetem na ten cel”.

Ukryte zagrożenia związane z długoterminowym przechowywaniem

Dla firm, które decydują się na zakupy z wyprzedzeniem – gromadzenie komponentów na przyszłe potrzeby – samo przechowywanie wiąże się z szeregiem zagrożeń wykraczających poza oczywiste obawy dotyczące korozji i wilgoci. Jednym z rzadziej omawianych zagrożeń jest wzrost faz międzymetalicznych, proces, w którym miedź z wyprowadzeń komponentów stopniowo rozpuszcza się w warstwie cyny na powierzchni lutowniczej.

„Jeśli miedź dotrze do powierzchni elementu, nie da się go lutować” – wyjaśnił Mößinger. „Do lutowania potrzebna jest warstwa cyny, a problem ten można rozwiązać jedynie poprzez obniżenie temperatury podczas przechowywania. Wymaga to zastosowania specjalnych procesów”.

Oznacza to, że długoterminowe przechowywanie nie sprowadza się jedynie do znalezienia miejsca na półce – wymaga kontrolowanych warunków środowiskowych i aktywnego zarządzania, aby zachować integralność elementów w miarę upływu czasu.

Reaktywne a proaktywne podejście – oraz granice planowania

Krajobraz zarządzania przestarzałymi produktami ulega zmianie. Tam, gdzie domyślną reakcją było kiedyś podejście czysto reaktywne – czekanie na zawiadomienie o wycofaniu produktu, a następnie gorączkowe składanie zamówień na ostatnią partię – obecnie rośnie świadomość na temat bardziej proaktywnych metod. Menedżer ds. przestarzałych produktów stał się uznanym stanowiskiem, a dziedzina ta przyciąga dedykowane badania i ustrukturyzowane ramy planowania.

Jednak Mößinger jasno określa granice proaktywnego zarządzania. Kiedy producent bez ostrzeżenia zamyka linię produkcyjną lub całkowicie wycofuje się z rynku, nawet najstaranniej opracowany plan się załamuje. „W końcu pozostaje tylko reakcja i ostatnie zakupy” – powiedział. Zauważył, że jedyną strukturalną szansą na prawdziwą proaktywną interwencję jest przeprojektowanie – kiedy produkt i tak jest aktualizowany, określenie komponentów o dłuższym horyzoncie produkcyjnym jest po prostu dobrą praktyką.

Budżet to pierwszy krok

Zapytany o to, jak wygląda pierwszy znaczący krok dla firm, które zaczynają poważnie traktować kwestię starzenia się produktów, Mößinger udzielił praktycznej odpowiedzi: należy przeznaczyć na to budżet. Niezależnie od tego, czy rozwiązaniem jest magazynowanie, przeprojektowanie czy połączenie tych dwóch metod, wiąże się to z realnymi kosztami – a branża dopiero zaczyna otwarcie je uznawać.

„Zarządzanie przestarzałością to ważna kwestia, o której należy pomyśleć w przyszłości” – powiedział. „Staje się ona coraz bardziej widoczna w branży”.

Gunter Mößinger ponownie poruszy ten temat podczas Evertiq Expo Lund 21 maja, gdzie przedstawi prezentację pt. „Zarządzanie przestarzałością półprzewodników: magazynowanie, starzenie się i długoterminowa niezawodność”.